Na obszarze 5 hektarów, wśród pięknej przyrody, w otoczeniu pól i lasów, znajduje się 18 obiektów dawnej architektury wiejskiej od XVIII do początku XX wieku, w tym trzy kompletne zagrody, barokowy kościółek, wiatrak, karczma, kuźnia, dawna szkoła i remiza.
W Kujawsko-Dobrzyńskim Parku Etnograficznym odtwarzane są przede wszystkim różnorodne zagrody, w których toczyło się niegdyś życie rodziny chłopskiej i które były ośrodkami zajęć gospodarskich. Są to chałupy, stodoły, budynki inwentarskie: chlewiki, obórki, stajnie, spichlerze – 10 obiektów zgrupowanych w 3 zespoły – dwa pochodzą z Kujaw (wnętrza urządzone na początku XX wieku i okres międzywojenny), jeden z ziemi dobrzyńskiej (wnętrze XIX/XX wiek). Na terenie skansenu odtworzone zostały stare zakłady rzemieślnicze: kuźnia (lata 20. XX wieku), garncarnia urządzona na lata 20. XX w. Przeniesiono obiekty przemysłu wiejskiego – wiatrak „koźlak” i użyteczności publicznej: remiza, karczma, a także budynek szkoły, w którym mieści się sala lekcyjna, kancelaria i mieszkanie nauczycielki. Starano się, aby ekspozycje wnętrz były zróżnicowane chronologicznie, majątkowo, społecznie.
Uzupełnieniem krajobrazu odtwarzanej wsi są różnego rodzaju płotki i ogrodzenia, studnie, słomiane ule czy piwniczki-ziemianki, a także nieodłącznie związane z pejzażem wsi kapliczki przydrożne: drewniana słupowa z rzeźbą św. Antoniego i murowana w kształcie neogotyckiej wieżyczki kościelnej z figurką Matki Boskiej Skępskiej.
Niepowtarzalny klimat tworzą ogródki przydomowe, ze starymi odmianami kwiatów, z tradycyjnymi ziołami: lawendą, tymiankiem, lubczykiem czy zapomnianą dzisiaj rutą, poletka uprawne, sady, a przede wszystkim zwierzęta hodowlane i domowe.