Fotografie Sokołowskiej nie są dosłownym autoportretem, ale odsłaniają osobisty dialog z przestrzeniami, które ją otaczały. Motywem łączącym wiele jej prac, choć nie w sposób dosłowny, jest dom i wiążące się z nim poczucie przynależności i bezpieczeństwa. W cyklu Interior/Mieszkanie (1993) artystka podejmuje próbę nowego ujęcia i wyrażenia znaczenia przestrzeni intymnej. Zwraca się ku przestrzeniom mieszkalnym – zarówno realnym, jak i wyobrażonym. Zestawiając fotografie designerskich wnętrz wyjętych z magazynów z obrazami prawdziwego mieszkania wykonanymi camerą obscurą, stwarza kontrast pomiędzy światem marzeń i światem intymnym. To właśnie napięcie między tym, co znajome, i tym, co nierzeczywiste, sprawia, że fotografie Sokołowskiej mają tak silny ładunek emocjonalny. Jak pisał Jarosław Brzeziński w tekście o twórczości artystki: „Fotografia to przecież stopień wtajemniczenia alchemicznego – kiedy jest coś, co zaprzecza rzeczywistości, jaką znamy”. Negatywowe obrazy luksusowych aranżacji jawią się jako wizje, niedostępne i odrealnione. Ich surrealna jakość zostaje jeszcze bardziej podkreślona w kontraście do pozytywowych zdjęć otworkowych wykonanych w mieszkaniu jej rodziców podczas wizyty w Polsce. To właśnie te wnętrza – wypełnione osobistymi pamiątkami, utkane ze wspomnień, rzeczy drobnych i przypadkowych, otwierają nas na czułe doświadczenie codzienności. Dom okazuje się przestrzenią pamięci – miejscem, w którym zapisane są ślady obecności. Artystce wielokrotnie udaje się połączyć osobiste doświadczenia z uniwersalnym wymiarem ludzkiej pamięci. Pojęcie domu jest związane z naszym rozumieniem schronienia i poczuciem przynależności. W ujęciu artystki wnętrze staje się przedłużeniem ciała, a każdy przedmiot komórką pamięci. Nawet jako obcy obserwatorzy tych przestrzeni, wciąż możemy utożsamiać się z intymną siłą ich przekazu.
Wystawa czynna: od 14 października 2025 do 13 lutego 2026.
Opis wydarzenia