Ten oddział Muzeum Etnograficznego w Toruniu jest pierwszym w Polsce skansenem poświęconym w całości tematyce związanej z osadnictwem olenderskim. Na terenie Parku, na ponad 5 ha, zrekonstruowano olenderską wieś z przełomu XIX i XX w., nadając jej najbardziej charakterystyczny dla obszarów zalewowych układ rzędówki bagiennej. Translokowane z Doliny Dolnej Wisły budynki otoczone polami uprawnymi, sadami i ogrodami prezentują sposób oraz warunki życia olendrów. Bogato wyposażone zagrody, wyróżniające się wielkością i połączeniem pod jednym dachem części mieszkalnej z inwentarską, świadczą o dużej wydajności i nowoczesności gospodarstw osadników, którzy trudnili się uprawą ziemi oraz hodowlą bydła i koni. Pierwsi olendrzy pojawili się na Żuławach Wiślanych już w połowie XVI w., uciekając przed prześladowaniami religijnymi z Niderlandów i Fryzji. Byli to menonici – członkowie protestanckiej grupy wyznaniowej, którzy na terenie ówczesnego Królestwa Polskiego szukali tolerancji oraz miejsca do zakładania dobrze prosperujących, dużych gospodarstw. Z biegiem czasu i rozwojem osadnictwa termin olender/olęder zaczął być używany również w stosunku do Niemców (luteran), a także Polaków (katolików), którzy cieszyli się przywilejami opartymi na systemie prawnym wprowadzonym pierwotnie dla przybyszów z Niderlandów.
Opis wydarzenia