Edyta Geppert – Recital wg scenariusza i reżyserii Piotra Loretza

Polska piosenkarka dramaturgiczna i literacka. Od pierwszego występu przed szeroką publicznością, który miał miejsce na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w 1984 roku, wiadomo było, że w jej piosenkach najważniejsze jest słowo. Repertuar każdego recitalu budowany jest tak, by każdy kolejny utwór był logiczną konsekwencją poprzedniego, a scenografia zawsze wymusza maksymalne skupienie na kolejnych, opowiadanych tekstami piosenek historiach.
Tak właśnie zapamiętali ją prawdopodobnie do dzisiaj wszyscy, którzy z zapartym tchem śledzili każdy jej gest i ruch, gdy na XXI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu brawurowym wykonaniem piosenki „Jaka róża, taki cierń”, wyśpiewała sobie Nagrodę Główną im. Karola Musioła. Rok później, w tym samym miejscu wystąpiła z piosenką „Zamiast”, ale tego już w telewizji nie mogliśmy oglądać, bo cenzura nie dopuściła do publikacji utworu, z którego przebijały negatywne refleksje na temat realiów życia w socjalistycznej Polsce.

Edyta Geppert – jedyna polska artystka będąca 4-krotną laureatką Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu (1984, 1986, 1995, 2014). Znana jest z tego, że z wielką starannością buduje swój repertuar. Jej precyzyjnie wyreżyserowane recitale są rzadką okazją usłyszenia prawdziwych perełek polskiej piosenki literackiej.

Wśród autorów tekstów odnajdujemy: Magdę Czapińską, Agnieszkę Osiecką, Jacka Cygana, Marka Dagnana, Jerzego Ficowskiego, Jonasza Koftę, Wojciecha Młynarskiego, Andrzeja Poniedzielskiego, Jana Kazimierza Siwka , a wśród kompozytorów: Henryka Albera, Włodzimierza Korcza, Seweryna Krajewskiego, Andrzeja Rybińskiego. Bardzo wiele piosenek z repertuaru Edyty Geppert wytrzymało próbę czasu i stało się evergreenami. Z tych prostych, melodyjnych, małych form słowno-muzycznych artystka wydobywa wielkie emocje, które udzielają się publiczności.

Recital Edyty Geppert to znakomita okazją do spotkania z Jej niezwykłym kunsztem interpretatorskim i z tak rzadką już dziś umiejętnością budowania ostro skontrastowanych nastrojów: piosenki liryczne zderzone z dramatycznymi, a dramatyczne z zabawnymi, tzw. Kabaretowymi, reprezentowanymi przez teksty klasyka gatunku – Mariana Hemara. To niezwykła okazja przeżycia emocji, jakich mogą dostarczyć publiczności tylko nieliczni, obdarzeni prawdziwą charyzmą artyści.