Muzeum Okręgowe w Toruniu zaprasza na wystawę monograficzną „Izolda Kotlarczyk (1933–2005). Malarstwo, grafika, rysunek”, którą będzie można oglądać od 27 września 2025 do 11 stycznia 2026 roku w Sali Wystaw Czasowych Ratusza Staromiejskiego.
Ekspozycja, przygotowana w ramach cyklu prezentującego osobowości artystyczne Torunia, przybliży dorobek Izoldy Kotlarczyk – malarki, graficzki i rysowniczki, absolwentki Wydziału Sztuk Pięknych UMK oraz członkini „Grupy Toruńskiej”. Artystka brała udział w licznych wystawach w Polsce i za granicą, otrzymała wiele nagród, m.in. wyróżnienie na III Biennale Grafiki w Krakowie (1964) czy Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki (1965). Jej prace znajdują się w zbiorach muzealnych i prywatnych w kraju oraz poza jego granicami. Kotlarczyk wcześnie wypracowała własny język wypowiedzi i niepowtarzalny styl. Tworzyła grafikę i malarstwo olejne, od lat 60. rozwijała malarstwo abstrakcyjne w nurcie action painting, a od lat 90. sięgała po technikę mieszaną na papierze, kreując intymne, surrealistyczne krajobrazy o wysokich walorach dekoracyjnych. Wystawa w Toruniu pozwoli zobaczyć pełne spektrum jej twórczości i na nowo odkryć jedną z najciekawszych artystek związanych z toruńskim środowiskiem plastycznym.
Prace artystki odzwierciedlają także fascynację mistycyzmem, filozofią, religią (Zmowa Demiurgów, 1962), mitami (Bożek mórz południowych, 1964; Cerber, 1969) i ludową obrzędowością (Wiejska ballada, 1967). Zagadnienia te nie są często poruszane w sztuce współczesnej, chociaż w dorobku artystki pojawia się także tematyka marynistyczna, popularna w tamtym czasie, także wśród artystów „Grupy Toruńskiej”. Natomiast wśród oszczędnych w wyrazie monotypii przeważa tematyka związana z cyrkiem i teatrem.

Malarstwo olejne Kotlarczyk w pierwszym okresie twórczości charakteryzuje oszczędna, wyważona w kolorze i zgeometryzowana kompozycja (Głowa wodza, 1960; Syrenka, 1960; Labirynt, 1961). Po krótkim okresie kubizująco-surrealistycznych prób, malarstwo weszło w fazę abstrakcji. Pierwsze tego typu prace pojawiają się ok. 1965 roku. Ujawniają się w nich tendencje obecne w tym czasie w nurcie sztuki abstrakcyjnej: abstrakcjonizmu ekspresyjnego, malarstwa materii, malarstwa gestu i surrealizmu. Cechą charakterystyczną wielu z nich jest zgaszona kolorystyka z wyraźnymi akcentami czerwieni oraz motyw kuli.